Başlığı içeme sığdırdığım bir gün yaşadım. Güneş açtı, ılık rüzgarlar esti. Işığın yaprakların üzerindeki dansını ve rüzgarla oynadığı oyunu izledim. Bir kez daha hayran kaldın doğanın kendi içindeki ahengine.
Hayatın bize verdiği en büyük nimet sağlık.Kıymetini bilelim. Günlük ufak tefek olumsuzlukların yaşantımız zehirlemesine müsade etmeyelim. Unutmayalım ki onlar da bizim gelişimimizin birer parçası. Aşmayı öğreniyoruz. Aşarak kendimize ulaşmayı. Yaşarken yaptığımız yolculuk hem içsel hem dışsal. Kendi tekamülüne yaklaşan insan diğerlerine de yaklaşır. Kendi kalbini tutan insan diğerlerinin de kalbini tutar. Kendini olumsuzluktan sakınan, sevdiğini de sakınır.
Unutmayalım ki sevgi ve nefret atılan tohumla başlar. Neyi sularsak o büyüyecektir.
Büyüttüğümüz ağaçlardan sevgi ormanımızda buluşmak diğiyle...
